Zou prins Harry zijn woede niet ergens anders op moeten richten?

Zou prins Harry zijn woede niet ergens anders op moeten richten?

Er valt heel veel te lezen in Spare (iets met een bevroren geslachtsdeel) maar de conclusie lijkt toch vooral dat prins Harry woedend is. Hij is kwaad op zijn broer, de rest van het koningshuis, en de pers. Uit het boek maakte ik zo ongeveer twee dingen op:

Harry is, 1) bezig met een wraakmissie op zijn familie en heeft 2), nog een hoop verdriet. Hij voelt zich duidelijk gekwetst en minder ‘gezien’ dan bijvoorbeeld zijn broer (dat impliceert alleen de titel al) en worstelt nog met het verlies van zijn moeder.

Nog niet bevrijd van het verdriet

Toen ik het las, dacht ik terug aan alle keren dat ik op bepaalde momenten ‘iets uit mijn gevoel’ had opgeschreven (goddank alleen voor privégebruik), omdat ik heel boos of verdrietig was. Als ik die teksten nu teruglees, voelt het heel, heel ongemakkelijk. Omdat je op zo’n moment nog helemaal niet in staat bent tot introspectie, of de zaken van een afstand kunt bekijken. Je bent nog niet bevrijd van het verdriet, en daarom heeft de ander alles fout gedaan. Jij bent slachtoffer en dat mag de wereld weten ook.

Het verklaart, denk ik, waarom Harry vrijwel nergens in Spare het boetekleed aantrekt. Hij lijkt nog in een fase van blinde woede te zitten en dat doet het boek, en dan zeg ik het nog sympathiek, geen goed. Je zou je kunnen afvragen of je, als je zo’n groot bereik hebt, een boek als verwerkingsstrategie moet gebruiken.

Inzoomen op individuen

Uitzoomen is er om die reden nog niet bij. Het gaat heel veel over individuen, zoals zijn broer en Camilla, terwijl het maar de vraag is of dat wel de juiste bestemming is voor al die woede. Het is opvallend dat het werkelijk over alles gaat in Spare, behalve over de écht wezenlijke thema’s die boven deze situatie zweven. Hij schrijft over zijn drugsgebruik en vechtpartijen, maar nergens gaat het over zijn relatie met het koningshuis, of het racisme.

Zijn familie gedraagt zich zoals ze zich gedragen omdat ze onderdeel zijn van een eeuwenoud conservatief systeem. Dat bevragen lijkt me veel relevanter (en interessanter) dan details over een ruzie. Daar hebben we als maatschappij misschien ook nog wat aan, omdat een gesprek over de zin of onzin van de monarchie nooit door het koningshuis zelf aangezwengeld wordt.

Weinig interessante overtuigingen

De populariteit van Harry en Meghan is met name onder Gen Z en millennials enorm gekelderd. Ze zagen hen eerst als boegbeeld van progressiviteit, maar die moderniteit blijkt in de praktijk toch vies tegen te vallen. Ze herkenden zich in eerste instantie in hun strijd om ‘tradities te bevragen’, maar dat is nou precies wat dit boek amper doet. Spare gaat over oud familiezeer, maar komt niet met interessante overtuigingen.

De conclusie doet je dan ook afvragen of die er überhaupt wel zijn, of het monarchie-onderwerp gewoon taboe voor Harry is. ‘Ik heb nooit een probleem gehad met de monarchie, of het concept van de monarchie. Het probleem ligt bij de pers, en de zieke relatie die tussen hen en het koninklijk huis is ontstaan,’ schrijft hij op de laatste pagina van Spare. (Een symbiotische relatie die beide kanten opwerkt, als ik zo vrij mag zijn om dit aan te vullen).

Duuus… wat is hier aan de hand? Ontkenning? Opzettelijke naïviteit? Waarom noem je een biografie ‘reserve’ als je geen enkele moeite hebt met het instituut dat je in die positie gebracht heeft: de monarchie?

Hoe dan ook, ik word er een beetje boos van.

Source link